Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

[Στράτος Καραγαβριηλίδης] Από τον Διόνυσο... σε 350 εγχώριες ποικιλίες

[Στράτος Καραγαβριηλίδης] Από τον Διόνυσο... σε 350 εγχώριες ποικιλίες

Γράφει για την RFN o Στράτος Καραγαβριηλίδης

Το κρασί, για μας τους Έλληνες, συμπεριλαμβάνεται στα πέντε βασικά στοιχεία της διατροφής μας μαζί με το νερό, το αλάτι, το λάδι και τα δημητριακά. Έτσι, λοιπόν, συνδέθηκε στενά με τον πολιτισμό και με την θρησκεία μας. Θα επιχειρήσω μία μικρή ιστορική αναδρομή, στην όποια  θα δούμε την διαχρονικότητα της αμπελοοινικής παράδοσης, έτσι όπως εξελίχτηκε στο πέρασμα  της ιστορίας του τόπου μας, για να καταλήξει στη σημερινή της μορφή.

Η ιστορία του ελληνικού κρασιού εκτείνεται από τον 7ο π.Χ. αιώνα. Από εκείνη την εποχή ξεκινούν τα πρώτα σαφή στοιχεία, γεγονός που σημαίνει πως η παραγωγή κρασιού μπορεί να είναι μια ακόμα παλαιότερη συνήθεια για τον λαό μας. Ο Ολύμπιος θεός Διόνυσος, μαζί με παρέες, εμφανίζεται να περνά μεγάλο μέρος του χρόνου του απολαμβάνοντας κρασί, τρώγοντας, χορεύοντας και διασκεδάζοντας. Ο Ησίοδος, ο Θεόφραστος και πολλοί άλλοι, έγραψαν δοκίμια κι ολόκληρα έργα με αντικείμενο την οινοπαραγωγή και την αμπελουργία. Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρεται σε κελάρια γεμάτα κρασί που είχαν έρθει από τη Θράκη.

Στο Βυζάντιο, το κρασί ενώνει τη βιβλική και την ελληνική παράδοση.
Κατά τον 13ο αιώνα, Άγιος της αμπέλου καθιερώθηκε ο Άγιος Τρύφωνας, ο οποίος τιμάται την 1η Φεβρουαρίου, την εποχή του κλαδέματος των αμπελιών. Δυστυχώς τα περισσότερα καλλιεργήσιμα εδάφη καταστράφηκαν με την αποχώρηση των Τούρκων, μετά την επανάσταση του 1821, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως τα αμπελοτόπια της Κρήτης, ορισμένων νησιών του Αιγαίου και του Ιονίου.

Τη δεκαετία του ’70 η αγορά του εμφιαλωμένου κρασιού στην Ελλάδα ήταν πολύ συγκεκριμένη, αφού τέσσερις ήταν όλες κι όλες οι εταιρείες που δέσποζαν: ο Καμπάς, ο Μπουτάρης, η Achaia Clauss, κι ο Κουρτάκης. Αργότερα  προστέθηκε κι η εταιρεία του  Τσάνταλη, και σταδιακά δημιουργήθηκαν μερικά ακόμα αξιόλογα οινοποιεία όπως αυτό του Αβέρωφ, του Πόρτο Καρράς,  του  Χατζημιχάλη, του  Παρπαρούση, του Κατσαρού και του Κοκοτού. 

Η μεγάλη άνθηση όμως ήρθε την δεκαετία του ’80, με αποτέλεσμα τα χρόνια που ακολούθησαν να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην σωστή καλλιέργεια των αμπελώνων, με την κατάλληλη τεχνογνωσία και με εξειδικευμένους επαγγελματίες. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 720 οινοποιία, ενώ  ισχυρισμοί θέλουν τις εγχώριες ποικιλίες να ξεπερνούν τις 350, κάποιες με μεγάλο ενδιαφέρον, και βέβαια με αξιόλογα κρασιά .

Για να μην σας κουράσω, κρατάμε επαφή, και σταδιακά θα αναλύσουμε μαζί, με σχόλια και από εσάς, τις περιοχές και τις ποικιλίες που συναντάμε, μέχρι τότε στην υγεία σας… Με καλά κρασιά...