Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

NEMEA S.O.S!

NEMEA S.O.S!

Γράφει ο Σίμος Γεωργόπουλος, Οινογράφος-Sommelier

15 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Γιάννης Παρασκευόπουλος μας έπαιρνε τα μυαλά με το Κτήμα Γαίας του βάζοντας φωτιά στο φυτίλι της Νεμεάτικης έκρηξης. Μιας έκρηξης που έκανε την περιοχή την πιο “καυτή”  της οινοπαραγωγικής Ελλάδας και το Αγιωργίτικο την ποικιλία που βρισκόταν συνεχώς στα χείλια κάθε ψαγμένου οινόφιλου.

Τα καινούργια εντυπωσιακά οινοποιεία άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν “χρυσά” μανιτάρια, τα 12αρια χαρτοκιβώτια αντικαταστάθηκαν με 6αρια ξυλοκιβώτια και πλήθος καινούργιων Cuvee, με τιμές που φθάνουν ακόμα και σε τριψήφια νούμερα, διεκδικούν την “ηγεμονία”  της ζώνης.

Παρακολουθώντας ανελλιπώς τα κρασιά της περιοχής κατά την τελευταία 15ετία, δυστυχώς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τα  αποτελέσματα αυτής  της επανάστασης απέχουν πολύ από την θεωρία στην πράξη. Και λέω δυστυχώς γιατί εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων η εικόνα των κρασιών της Νεμέας είναι απογοητευτική, με τα κρασιά να στερούνται συμπύκνωσης, αρωματικής διάρκειας και γευστικής ισορροπίας. Με το φρούτο να απουσιάζει από την πλειοψηφία των κρασιών, οι Νεμέες φαντάζουν ανυπεράσπιστες απέναντι στην οξύτητα, τις τανίνες και την κυριαρχία του βαρελιού.

Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο πατριώτης πρέπει να είναι κανείς για να αγοράσει ένα  νεράκι με ολίγη δρυ, ενώ με τα ίδια χρήματα μπορεί να αγοράσει οινικούς μύθους όπως το Ornellaia, το Chateau Ducru Beaucaillou, το Trotanoy, το Barolo του Altare ή το Clos de Vougeot του Meo Camuzet!

Φυσικά υπάρχουν  και ευχάριστες στιγμές  σε όλο το φάσμα τιμών και στυλ, δυστυχώς όμως είναι λίγες. Τόσες λίγες που ο περιορισμένος χώρος αυτού του άρθρου είναι αρκετός για να  τις αναφέρω: το Κόκκινο σε Μαύρο του Μητραβέλα, ο Νότιος της Γαίας και ο Ορεινός Ήλιος της Σεμέλης είναι γεμάτα με το σκερτσόζικο κερασένιο φρούτο του Αγιωργίτικου∙ το Grand Cuvee του Σκούρα, το Δρυόπη Reserve του Τσέλεπου και τα Παλαιά Κλίματα του Παπαϊωάννου εκφράζουν την haut couture της ΠΟΠ ∙ και τέλος το S της Γαίας και το Σύνορο του Σκούρα δείχνουν τις δυνατότητες της ποικιλίας να συμμετέχει σε φίνα, πολύπλοκα χαρμάνια.

Βέβαια σε μια δική τους κλάση  βρίσκονται οι κορυφαίες δημιουργίες του Χρήστου Αϊβαλή (Νεμέα, Μονοπάτι και 4) που κατά τη γνώμη μου  ξεκινούν από εκεί που όλες οι άλλες Νεμέες σταματούν. Και ακόμα και αν κάποιοι διαφωνούν με την αισθητική ή την φινέτσα των κρασιών του κανένας –καλόπιστος τουλάχιστον!-  δεν θα διαφωνήσει σε σχέση με την ποιότητα  της πρώτης ύλης και την πυκνότητα του φρούτου, στοιχεία που δυστυχώς αποτελούν και την Αχίλλειο πτέρνα των σταφυλιών της περιοχής.

Κάθε οινόφιλος μπορεί να βάλει κάποια άλλα ονόματα στην παραπάνω λίστα, όμως αν είναι αρκούντος αυστηρός  δεν θα βρεθεί πολύ μακριά από την δική μου στο θέμα του αριθμού των επιλογών. Και βέβαια δεν αναφέρομαι εδώ σε κρασιά της σειράς που απλά σε κάνουν να πεις “Οk” αλλά σε δημιουργίες που να μπορούν να ακολουθήσουν “το γρήγορο τέμπο” που έχουν δώσει στο Ελληνικό κρασί άλλες οινοπαραγωγικές περιοχές όπως η Κρήτη, η Κεντρική Ελλάδα ή η "γειτονική” ΒΔ Πελοπόννησος. 

Αντί αυτού όμως, ο σημαντικότερος αμπελώνας της χώρας δεν μπορεί καλά- καλά “να συμπληρώσει ενδεκάδα”, δίνοντας την εντύπωση ότι βρίσκεται σε ένα τέλμα, από το οποίο μόνο η δουλειά και οι θυσίες στο αμπέλι μπορούν να τον βγάλουν. Ας αφήσουν λοιπόν οι Νεμεάτες παραγωγοί τα fancy οινοποιεία, τα βαρύτιμα μπουκάλια και την περισσευούμενη έπαρση και ας αναζητήσουν στο ευλογημένο terroir τους  το “Νόημα” του καλού κρασιού…