Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Ξινόμαυρο: Νέα εποχή, Νέα αντίληψη!

Ξινόμαυρο: Νέα εποχή, Νέα αντίληψη!

Γράφει ο Σίμος Γεωργόπουλος, Οινογράφος-Sommelier

Κάθε φανατικός οπαδός του Ξινόμαυρου – όπως είμαι του λόγου μου- δεν μπορεί παρά να χαμογελά με τις επιδόσεις που η σπουδαιότερη Ελληνική ποικιλία επιτυγχάνει τα τελευταία χρόνια.

Η σοβαρή δουλειά που έχει γίνει στο αμπέλι –και που έχει οδηγήσει στην επιλογή και φύτευση των ποιοτικότερων κλώνων-  αλλά και η ανάληψη της τύχης πολλών οινοποιείων από την νέα (συνήθως σπουδαγμένης στο εξωτερικό) γενιάς, έχουν φέρει άλλον αέρα στο σπουδαίο πλην απαιτητικό σταφύλι της Β.Δ Ελλάδας.

Έτσι τα παλαιομοδίτικα, υδαρή και ανυπόφορα στυφά κρασιά του χθες  έχουν δώσει την θέση τους σε πυκνές βόμβες φρούτων και λουλουδιών, με την γλύκα της σωστής ωριμότητας να κοντράρει οξύτητες και  τανίνες και εμάς,  τους aficionados της ποικιλίας, να απολαμβάνουμε κρασιά διεθνούς επιπέδου και μοναδικού χαρακτήρα.

Η καρδιά του Ξινόμαυρου, η Νάουσα, προφανώς και μας προσφέρει τα περισσότερα από αυτά. Ο τρομακτικός Διάπορος και η κλασσική πλέον Ράμνιστα –αμφότερα από το κτήμα Κυρ Γιάννη-στέλνουν το Ξινόμαυρο σε σπουδαίο επίπεδο.  Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον σοφιστικέ Παλαιοκαλιά του Κτήματος Δαλαμάρα αλλά και το κομψό Γη και Ουρανός του Απόστολου Θυμιόπουλου. Επίδειξη δύναμης από την  Νάουσα του Καρυδά αλλά και την Αργατία της Χαρούλας Σπινθηροπούλου, ενώ το Κτήμα Χρυσοχόου παρουσιάζεται δυνατότερο από ποτέ.

Ξινόμαυρα διαμάντια όμως βρίσκουμε και εκτός Νάουσας και μάλιστα τόσο πολύτιμα που κοντράρουν στα ίσια τα “βαριά χαρτιά” που ανάφερα παραπάνω.  Κορυφαίοι οι Επιλεγμένοι Αμπελώνες της ΕΑΣ Αμυνταίου, α-τυπική πλην υπέροχη η Βήσσα του Καραδήμου από την Αταλάντη, αξέχαστη η σοκολατένια Γουμένισσα του κτήματος Χατζηβαρύτη, πολυαγαπημένη η Φιλυριά του Μπουτάρη και σύνθετη η Ραψάνη της οινοποιίας Ντούγκου.

Και ίσως τα δύο τελευταία κρασιά να μην είναι καθαρόαιμα Ξινόμαυρα, ωστόσο πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι χωρίς σπουδαίο Ξινόμαυρο δεν μπορείς ποτέ να έχεις σπουδαίο blend Ξινόμαυρου. Για αυτό μάλιστα είμαι και φανατικός εχθρός της ανάμειξης του με άλλες “βελτιωτικές” ποικιλίες, αφού πιστεύω ότι δεν μπορείς με τίποτα να βελτιώσεις ένα κακό Ξινόμαυρο. Και αν με ξεμυαλίζουν οι 2 Ελιές δεν είναι γιατί ένα καλό Merlot και ένα καλό Syrah καλύπτουν ένα κακό Ξινόμαυρο αλλά γιατί  συνυπάρχουν με ένα σπουδαίο Ξινόμαυρο.

Βέβαια δεν είναι όλα ρόδινα στον μπαχτσέ της ποικιλίας, αφού υψηλές αποδόσεις, ακατάλληλοι τόποι και κακές χρονιές απλώς μπορούν να το οδηγήσουν στην καταστροφή. Και όσο κανείς και να κατανοεί την “κοινωνική διάσταση” της αμπελοκαλλιέργειας σε περιοχές σαν την Νάουσα, τη Γουμένισα ή το Αμύνταιο, δεν μπορεί να δεχθεί στο ποτήρι του στυφά νεράκια των 5 euro.  Ευτυχώς ή δυστυχώς το Ξινόμαυρο –όπως και άλλες μεγάλες ποικιλίες του πλανήτη σαν το Nebbiolo ή το Pinot Noir – είναι πλασμένο μόνο για τα μεγάλα…

Τα παραπάνω πάντως δεν σημαίνουν ότι η μοίρα της ποικιλίας ακολουθεί μονόδρομο, αφού μπορεί να κερδίσει κάθε οινόφιλο με ένα πλήθος διαφορετικούς τρόπους. Δοκιμάστε τα αφρώδη του Καρανίκα ή της ΕΑΣ Αμυνταίου και τα πολύτιμα διαμάντια θα γίνουν πολύτιμες πέρλες! Βάλτε στο ποτήρι το breath- taking Ροζέ των 2 Φίλων, την νευρική Πέλλα του Θωμά Λίγα ή το πλούσιο Ξινόμαυρο του Γιάννη Βογιατζή και δεν θα βρεθείτε  μόνο μπροστά σε ένα υπέροχο κρασί αλλά και σε έναν ακαταμάχητο σύντροφο για το Ελληνικό τραπέζι. Τέλος βρείτε την δύναμη μιας Σαντορίνης μπολιασμένη με μπόλικο “κόκκινο” σε μια από τις κορυφαίες Blanc de Noir εμφιαλώσεις όπως στο Άσπρο από Μαύρο του Χρυσοχόου, το Ορόσημο του Χατζηβαρύτη ή το Blanc de Noir του Φουντή.

Ειδικά για αυτή την τελευταία κατηγορία, δεν παύω να υποστηρίζω ότι μπορεί να αναδειχθεί σε ένα πολύ δυνατό χαρτί του Ξινόμαυρου, αρκεί οι παραγωγοί να πιστέψουν σε αυτή και να την δουλέψουν με το ίδιο πάθος με το οποίο δουλεύουν τα ερυθρά καμάρια τους.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το μέλλον του Ξινόμαυρου δεν δείχνει ούτε ξινό ούτε μαύρο!