Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Νέος Κόσμος

Νέος Κόσμος

Γράφει για την CFN ο Μάνος Τσεσματζόγλου - Sommelier

Ο όρος «νέος κόσμος» ήταν σχετικά άγνωστος στη χώρα μας μέχρι τις αρχές περίπου της προηγούμενης δεκαετίας (αρχές του 2000). Για τους περισσότερους στην Ελλάδα,  ήταν εντελώς άγνωστο το αν παράγουν κρασί χώρες όπως η Αυστραλία, η Αμερική ή η Νότια Αφρική.

Ακόμα και αν υπήρχε κάποιου είδους ενημέρωση η αντίδραση ήταν λίγο πολύ αδιάφορη του στιλ «…σιγά μην πιούμε αμερικάνικο κρασί…».

Ευτυχώς ή δυστυχώς η εξέλιξη των πραγμάτων (π.χ. Αθήνα 2004) μας έφερε κάποια στιγμή στο εντελώς αντίθετο άκρο, να γεμίσουν οι κάβες, τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία, με αμέτρητες ετικέτες από εξαιρετικά αλλά και μετριότατα «νεοκοσμίτικα» κρασιά. Φτάσαμε τότε στο σημείο πολλοί από εμάς ειδικοί και μη να θεωρούμε σαν οπισθοδρομικό κάθε εστιατόριο που δεν συμπεριλάμβανε στη λίστα του μερικά έστω «διαμάντια» του Νέου Κόσμου. Ατάκες όπως  «… μα καλά ελληνικό κρασί θα πιούμε…» είχε τύχει πολλές φορές να ακούσω σε εστιατόριο όπου εργαζόμουν, όχι από ξένους αλλά από έλληνες θαμώνες.

Η αλήθεια βρίσκεται, φυσικά, κάπου στη μέση. Επειδή ζούμε στην χώρα της υπερβολής και ενθουσιαζόμαστε ή απογοητευόμαστε πάρα πολύ εύκολα, κάτι ανάλογο έγινε και με την περίπτωση των κρασιών αυτών. Με  τον όρο Νέος Κόσμος, σε γενικές γραμμές, παγκοσμίως εννοούμε όλες τις μη ευρωπαϊκές και ειδικότερα μη μεσογειακές χώρες ( ο Λίβανος για παράδειγμα δεν ανήκει στην Ευρώπη αλλά θεωρείται Παλιός Κόσμος)  που παράγουν κρασί. Δευτερευόντως αναφερόμαστε και σε νέες τεχνικές οινοποίησης και αμπελουργίας, που εισήγαγαν οι παραγωγοί στα νέα αυτά οινοπαραγωγικά κράτη.

Ο Νέος Κόσμος έδωσε άλλη διάσταση στον χώρο του κρασιού. Άποικοι σε χώρες όπως Αργεντινή ή Νέα Ζηλανδία, νιώθοντας νοσταλγία για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και εκμεταλλευόμενοι τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούσαν στις νέες τους πατρίδες θέλησαν να εισάγουν εκτός πολλών άλλων και την τέχνη της οινοποίησης. Οι νέες αυτές χώρες μπόρεσαν να προσφέρουν αχανείς εκτάσεις για καλλιέργειες, νέα τεχνολογία φθηνό ανθρώπινο δυναμικό, χαλαρή νομοθεσία (όσων αφορά ζώνες Ο.Π.Α.Π., Π.Ο.Π, τεχνικές οινοποίησης κ.λ.π.) και κόσμο με φρέσκιες ιδέες έτοιμο να πειραματιστεί και να γευτεί κάτι καινούργιο. Μαζί με αυτούς βρέθηκαν πολλοί οινοπαραγωγοί του Παλαιού Κόσμου (π.χ. Torres, Mondavi, Faiveley και άλλοι πολλοί) οι οποίοι θέλησαν να επενδύσουν πάνω σε αυτό το παρθένο έδαφος και τις μεγάλες ευκαιρίες που τους προσέφεραν τα νέα αυτά κράτη.

Φεύγοντας λοιπόν από την Ευρώπη των αυστηρών κανόνων και της αμείλικτης νομοθεσίας βρήκαν μια νέα γη της επαγγελίας η οποία τους έδωσε πρόσφορο έδαφος για να εισάγουν «καινά δαιμόνια» στο χώρο του κρασιού. Εκμεταλλευόμενοι οι παραγωγοί αυτοί, τις προϋποθέσεις που αναφέραμε, κατάφεραν εκτός από το να δημιουργήσουν πολλά αξιόλογα και μεγάλα κρασιά, να τα προσφέρουν  σε τιμές που η Ευρώπη δεν μπορούσε καν να πλησιάσει. Value for Money.

Το πλήγμα για την Ευρώπη ήταν μεγάλο. Από τη μία ένας παραγωγός στην κοιλάδα του Λίγηρα δεν μπορούσε να ονομάσει το κρασί του π.χ. Pouilly Fume γιατί το κτήμα του απέχει εκατό μέτρα από την περιοχή με ονομασία προέλευσης και από την άλλη ο αντίστοιχος παραγωγός στην περιοχή Marlborough παρήγαγε χιλιάδες φιάλες εξαιρετικού Sauvignon Blanc στη μισή τιμή.

Ο Νέος Κόσμος κατάφερε να αποκτήσει ένα σημαντικό μερίδιο της αγοράς και για έναν ακόμα απλούστατο λόγο. Το μοτίβο των κρασιών που παράγει είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία πολύ ευκολότερο να εντυπωσιάσει  έναν που δεν είναι τόσο μυημένος στον χώρο του κρασιού. Εμφανίζουν πιο έντονα αρώματα είναι συνήθως πιο γεμάτα στο στόμα και γενικά κερδίζουν εύκολα τις πρώτες εντυπώσεις από έναν νέο καταναλωτή. Αντιθέτως όμως δεν είναι εύκολο να παρουσιάσουν την πολυπλοκότητα την ισορροπία και την λεπτότητα μεγάλων κρασιών όπως ενός Margaux, ενός  Pauillac , ή ενός Barolo.

Τα κρασιά από χώρες όπως η Αυστραλία, κατά πρώτο λόγο, αλλά ακόμα και η Χιλή, η Νέα Ζηλανδία, η Αργεντινή, η Αμερική και η Νότια Αφρική εισήγαγαν πολύ κόσμο στον χώρο του κρασιού. Η χαμηλότερη κατά μέσο όρο τιμή τους, η αμεσότητα και ο εύκολα αντιληπτός χαρακτήρας τους δημιούργησαν ένα καταναλωτικό κοινό που αγκάλιασε το κρασί και το οποίο κοινό στη συνέχεια πέρασε στο επόμενο επίπεδο των μεγάλων ευρωπαϊκών οίκων. Έφεραν το καλό κρασί στο super market και το κατέστησαν ένα αγαθό προσιτό για όλο τον κόσμο. Αξίζει λοιπόν τον κόπο να δοκιμάσει κανείς ένα Aργεντίνικο Malbec, ένα Νεοζηλανδέζικο Pinot Noir ή Sauvignon Blanc, ένα Καλιφορνέζικο Zinfandel, ένα Νοτιοαφρικάνικο Pinotage ή ένα Αυστραλέζικο Syrah. Καλή σας απόλαυση!