Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Από το Sauvignon Blanc στο Rolle!

Από το Sauvignon Blanc στο Rolle!

Γράφει για τη CFN ο Σίμος Γεωργόπουλος, Οινογράφος-Sommelier

Ο Σίμος Γεωργόπουλος ξεφυλλίζει τα κιτάπια των διεθνών ποικιλιών και αναλογίζεται πoια σταφύλια μπορούν να ανεβάσουν  ακόμα περισσότερο τις καυτές επιδόσεις του Κρητικού αμπελώνα.

Ο πειρασμός της φύτευσης σπουδαίων σταφυλιών είναι μεγάλος για όλους τους παραγωγούς του κόσμου. Ακόμα μεγαλύτερο όμως είναι το κόστος αυτών των πειραματισμών, κόστος που δεν προσμετρείται μόνο σε χρήμα (όπως νομίζουν οι περισσότεροι) αλλά κυρίως σε χρόνο.

Βλέπετε το σταφύλι δεν είναι σαν το αυτοκίνητο που αν δεν σου βγει καλό παίρνεις ένα καινούργιο, κλαις για λίγο τα λεφτά που έχασες και μετά απολαμβάνεις το νέο σου καμάρι ξεχνώντας την προηγούμενη άτυχη επιλογή. Απαιτεί πολύ χρόνο  προκειμένου να δείξει στον παραγωγό το λάθος, αφού θέλει μια 5ετία για να δώσει οινοποιήσιμο καρπό και άλλη μια 5ετία για να τον κάνει να συνειδητοποιήσει ότι η κρασάρα που ονειρευόταν προέκυψε τελικά κρασάκι!

Φυσικά είναι παγκοσμίως γνωστό ότι και στο κρασί η μια γενεά μοχθεί για την επόμενη, με τις οινικές “επενδύσεις” να έχουν μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα και από απόπειρα ανακάλυψης πετρελαίου! Ακριβώς για το λόγο αυτό ένας οινοπαραγωγός πρέπει τουλάχιστον να ξεκινά με (θεωρητικά) αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας, πιθανότητες που θα μεγιστοποιηθούν με κλιματολογικές και εδαφολογικές αναλύσεις αλλά και μελέτη ανάλογων προσπαθειών σε άλλα μέρη του κόσμου ή της χώρας.

Ερχόμενοι στο “δια ταύτα” τώρα, ποιές ποικιλίες  θα άξιζαν μιας δοκιμής στα ζεστά Κρητικά εδάφη; “Καμία!” είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό, αφού είναι τέτοια η εμμονή μου με τον θησαυρό των γηγενών ποικιλιών του νησιού που δεν θα ήθελα να δω τίποτα πέρα από Βιδιανά, Θραψαθήρια, Λιάτικα και Κοτσιφάλια  να πρασινίζουν τους αμπελώνες της.

Έλα όμως που οι φανταστικές επιδόσεις του Syrah, του Cabernet και του πιο low profile Sangiovese (σύντομα θα γράψω ένα άρθρο ειδικά για αυτό) με έχουν κάνει να σκέφτομαι λιγότερο φανατικά από έναν τρομοκράτη Τζιχαντιστή. Άλλωστε, ίσως οι διεθνείς ποικιλίες να αποτελούν το διαβατήριο για ένα αλησμόνητο ταξίδι στα άγνωστα και δύσκολα στην προφορά Κρητικά σταφύλια.

Αν πάντως ήμουν συνοριοφύλακας οριακά θα επέτρεπα την διέλευση του Chardonnay, που στο νησί αποκαλύπτει τον τροπική χαρακτήρα του χωρίς ωστόσο να φθάνει τις επιδόσεις του φοβερού και τρομερού Roussanne.

Αντίθετα θα έστελνα αυτόματα στην Interpol το χαρισματικό Sauvignon Blanc! Ξέρω ότι θα στεναχωρήσω όλους τους οπαδούς των αρωματικών κρασιών, όμως το best- seller ξενόφερτο σταφύλι δεν μπορεί να διαπρέψει κάτω από την Κρητική κάψα. Εντάξει, ένα συμπαθητικό κρασάκι είναι πάντα ικανό να προσφέρει, όμως το να γεμίσει το ποτήρι με αρώματα και τραγανή αίσθηση απαιτεί τελείως διαφορετικές συνθήκες.

Όσο για το Riesling ούτε λόγος, αφού η σπουδαιότερη λευκή ποικιλία του πλανήτη –και αγαπημένη δική μου- θα πάθαινε θερμοπληξία  ακόμα και στην κορυφή του Ψηλορείτη!

Έτσι η σκέψη μου στρέφεται σε λιγότερο γνωστά σταφύλια, που έχουν δώσει πάντως τα διαπιστευτήρια τους σε ανάλογες με τις Κρητικές συνθήκες. Πρώτο από όλα το Rolle, γνωστό και στην Σαρδηνία με το όνομα Vermentino. Ελαφρύ, υψηλό στην οξύτητα και με ορυκτές νότες που θυμίζουν Σαντορίνη, το νοτιογαλλικό σταφύλι ίσως να μπορούσε να προσδώσει “γκάζια” στα δικά μας (όπως για παράδειγμα στο Βιδιανό) αλλά και να σταθεί μόνο του σαν κρασί φαγητού.

Τελείως διαφορετικός ο χαρακτήρας του Semillon, της ποικιλίας με τα πολλά πρόσωπα. Διάσημο για τα γλυκά και πληθωρικά βαρελάτα λευκά του Μπορντό, περιέργως μεταμορφώνεται σε “κάτι από Riesling” (σχεδόν πάντα οινοποιημένο σε inox) στη ζεστή Αυστραλία. Γιατί να μην μπορέσει να κάτι ανάλογο και στην Κρήτη;

Αναφέρθηκα προηγουμένως στις αρετές των σπουδαίων διεθνών ερυθρών ποικιλιών που είναι φυτεμένες στην Κρήτη. Εδώ δεν θα περιελάμβανα πάντως το Merlot, μια ποικιλία που κρύβει κάτω από τον γλυκόπιοτο  χαρακτήρα της τις μεγάλες οινοκαλλιεργητικές της δυστροπίες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το Μπορντό, η Sonoma και η Χιλή είναι οι μόνοι τόποι που δίνουν πραγματικά αξιομνημόνευτους εκπροσώπους.

Αν η Κρήτη είναι πολύ ζεστή “καίγοντας” το δαμασκηνάτο φρούτο του Merlot, δεν θα ήθελα καν να σκεφτώ τι θα μπορούσε να κάνει σε ένα Pinot Noir. Η ποικιλία που προσφέρει τα ακριβότερα κρασιά του κόσμου αντέχει τη κάψα λιγότερο και από …κροκόδειλο, “αρπάζοντας” ακόμα και στη σκέψη της φύτευσής της!

Αν η Κρήτη καίγεται ο αμπελώνας του Douro φλέγεται, γεγονός  που όμως δεν εμποδίζει την Touringa Nacional να οδηγηθεί σε τέλειες ωριμάνσεις.  Η παγκόσμιας κλάσης ποικιλία μας χαρίζει τα Port,  τα πολυτιμότερα ενισχυμένα γλυκά κρασιά του πλανήτη, αλλά και εξαιρετικές ξηρές εκδοχές τους. Πληθωρικό και φίνο μαζί, με δομή που θα ζήλευε και ένα καλογυμνασμένο Cabernet Sauvignon ίσως θα μπορούσε να αναδειχθεί σε ξένη ντίβα του Κρητικού αμπελώνα.

Ελάχιστα λιγότερο χαρισματικό το Primitivo, μια ποικιλία που έχει γενετικά συνδεθεί με το φημισμένο Καλιφορνέζικο Zinfandel.  Τόσο στο τακούνι της Ιταλικής μπότας όσο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού προσφέρει άφθονο αλκοόλ, διαχειρίσιμες τανίνες αλλά και μια μοναδική ικανότητα να συνδυάζει υπερωρίμανση και φρεσκάδα, στοιχείο που ίσως να ταιριάζει γάντι στις αμπελουργικές ανάγκες του νησιού.
Θα μπορούσα να σκεφτώ πολλά ακόμα υποσχόμενα σταφύλια, αν και ούτε αμπελουργός είμαι ούτε βέβαια θα ήθελα να πάρω στον λαιμό μου έστω ένα στρέμμα κάποιου παραγωγού. Απλά τα παραπάνω ίσως αποτελέσουν τροφή για αναζήτηση πέρα από τα προφανή, αναζήτηση που μπορεί να ενισχύσει ακόμα περισσότερο το –ήδη πυρηνικό!- οπλοστάσιο του Κρητικού κρασιού.